چه گویم که جهان سوم این اهل دنیاییم

چه گویم, کهِ جهان,ِ سِوُّمِ این اهل دنیاییم,
نخوردهِ مِی همهِ مستیم و بد بختیم و رسواییم

اگر هفتاد و دو ملیارد باشد جمعیت بازم
نه این کهِ هفت و اندی از دلِ ملیارد تنهاییم

شبیهِ دشتِ بی باران و بی آب و علف هستیم
همهِ از دم همهِ با هم کویرِ کور صحراییم

ندارد ناخدا کشتیِ مردم ظاهرا این جا
همهِ پیر و جوان با هم ز غم ها غرق دریاییم

چقدری تلخ دارد می شود این زندگی هامان
که هر شب شاهدِ سقطِ جنینِ آرزوهاییم
سرگشته
#سهراب_عرب_زاده

شب های سرگشتگی...