شب های سرگشتگی

فکر می کرد دلم همدردیگر نباشم پِیِ من می گردی بی تو تا مرزِ جنون رفته دلمتو قرارست که کی برگردی؟ مانده ام این که به گوشت خوردهچه بلایی به سرم آوردی؟ عشق بازیچه ی دستانِ تو بودچقدر ها که تظاهر کردی آخرِ قصه یِ ما روشن بودرکب و دلهره و نامردی #سهراب_عرب_زاده ...

هر چه بودهِ شده نابود میانِ من و توهر چه باشد بده بر باد از آن من و تونه تو آنی که بمانی نه من آنم که توانمبا وفایی شده خارج ز توان من و توتو همانی که دو رویی شده اسباب دلتمن همانم که بریدست به جانِ من و توگر چه هر شب بشود غصه ی دل مهمانمبهتر از بودن با شکِ نهان من و توبا دروغ و دغل و حقه و نیرنگ زدنشده برچیده دگر عشق روان من و توسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

دیگر چه فرقی می کند با ناز و یا بی نازوقتی که غم باشد برایِ هر دو مان آوازمن آسمانی هستم از هر ابر باران زاابری که با هر قطره ای غم می کند ابرازهر جور می خواندی دلم آن جور می رقصیدناسازگاری از خودت بود و دلت ناسازنا آشنا هرگز نمی داند نقاطِ ضعف آدم راآدم فقط هم می خورد از دستِ یک همرازروزی تمامِ خاطراتِ جانگدازت رامانند موهایم من از تَه می تراشم بازسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

امشو چه حالی داره دلچشمِی زلالی داره دلامشو خَوَر یارِن وَ توامشو چه بالی داره دلهی دم سرا ایرُم اِیامایپایه دل رهتهِ تِیامامشو قرارهِ قاصدیخندهِ بیارهِ هی رِیامامشو تموم ایبو غَمُمعمریِ بی تو مِن هَم...

هر چه باشی آخرش یک روز خامت می کنمآخرش شرمنده ی مهر و مرامت می کنمسر کش و مغرور باشی بی تفاوت بگذریهر کجا می بینمت بازم سلامت می کنمپرسه هر شب می زنم با دل حوالی های توچون غزالی تیز پا با مهر رامت می کنمگر چه می دانم دلت با دیگری دل گرم هستخانه ی گرمِ دلم را هم به نامت می کنمآخرش هم دست هایت سهم دستم می شودچشم هایم را دلم را فرش راهت می کنمسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

تش بگیرا تا بدونی کهِ چه حالی داره دلدومنِ کُه بُرگَلِش چِشمِی زلالی داره دلتش گرُهتَن درد سوهتن بِی تماشا نیده دهسبِی نبیدت روزگارُم غصه وُ غم ایده دهساومدم تا دم سراتون اومدم بِی دل تشیxa0نومدی سی دم ...

تو کردی هر چه بد بی بُی دلِ ایما دلت ایخهخیالت نی بسوزم روز شو تی نا دلت ایخه؟خوت ایدونی وُ احوالت ندارهِ ارتباطی وَمتو نیترسی خوتهِ هر رو بکن رسوا،دلت ایخهزمون واگشته سی ایی عشق آدم هم دَ نیمیرهمثالِ مو که دل کَندُم پُرِ هم تا دلت ایخهنه ایخوم عاشقت وابُم نه ایخوم عاشقم وابیجفا کن تا بسوزهِ عشق ایی دنیا دلت ایخهخومم لیلی خومم مجنون چه بهزِ عاشقی بُی خوم؟دِ پا بندت نیابو دل بِره هر جا دلت ایخهسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

نمانده چیز که تا بچه گانه گریه کنمکه دست غصه بَرَم زیر چانه گریه کنمشنیده ام که خبر از رسانه می شنویکجا رسانه که تا در رسانه گریه کنمرفیق هم که برایِ خوشی رفیق شودکجا رَوَم که کمی دوستانه گریه کنمدلم پر است پر از درد از زمانه ی خودکجا؟ کنار چه کس از زمانه گریه کنمدر آشیانه ی خود هی نظاره می کنی و...نصیب من شده بی آشیانه گریه کنمسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

چه خشهِ خنده ی دل لحظیَلِ آخر بولویَلِ عاشق و معشوق هَمش پر پر بوچه خشهِ رو بکنی شونه وَ شونِی یارتبزنهِ نم نم بارون و خیابون تَر بوگرم با یَک بِگِرین دهسله مِن دهسله یَکقلبتون مُحکَمِ ایی بیدن و پُر باور بوبُکُنی شالته دورِ سر او گردن گُلتا کُنِش گرم مِثِ تِش زِرِ خَهکستر بومثل او رعیته پیری که بِوینه کُرِ خوشوُ کُرِ خانِ ولاتش سَر و گردن سر بوسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

چه شِرین بُگذَره یا تحل دَ سر ایکُنه دلدرد و دل وِی تو وِ دیوار وُ در ایکُنه دلمث مرغی که بگیرن یه شویی جیجشه وَشایزنهِ هی خوشه دنیای دَمر ایکنه دلچی گُلویی که تشی دور بَچَش افتادهوَ غمش هی شو وُ رو فکر خطر ایکنه دلخاطرت جمع وُنم حال دلم یابه یه شوآه سر ایکَشه و ناله اثر ایکنه دلچی مریضی که جوابِ رَدِ وَش داده بُوِننا امیدم وَ تو وُ عشق گذر ایکُنه دلسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

تمام زندگی ام غصه است و غم بار استنگفته ام چقدر ها نصیب من ،آزار استاز این زمانه دلم را اگر که بشکافندبرای مردم این جا غمم اسفبار استجواب مهر و وفا ظاهرا که تنهایی ستکسی که مهر به ورزد همین سزاوار استمرا شبانه که در خواب رفته اند مردمبه گور غم بسپارید که یار و دلدار استمثال مرغ که پر پر زند ز بی آبینمی کُشد که مگر غصه دست بردار استسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

خواب چشمامو گرفتی رفتیتا شبا گریه و هق هق بکنمببرم سر بغلِ زانو هامبا همهِ خاطره ها دق بکنمخواستی تا منو دیوونه کنیعاشقم کردی و رفتی تنهاموندمو یک دل دیوونه ی توبی تو باید چه کنم با غم هادردمو آینه ها...

شدی دور از دلم رفتی ندیدینمی فهمی هنوزم چِش به راتمهنوزم تا یکی میگهِ کجاییبهش میگم هنوزم پا به پاتمنمِ بارون که می بارهِ دو چشمامنمی تونهِ نبودت رو ببینهکسی کهِ غصه دارهِ از جداییهمون بهتر که تنهایی ...

در نبودت غصه با خود خنده ها را برده استسر کنارِ زانو ام با حال شیدا برده استمثل معتادی که هر شب در پِیِ جنسش رَوَداین دلم با خاطرت ما را کجا ها برده استشدت اندوه بی پایان عشق و عاشقیبا دلی پر غصه ما را هم به صحرا برده استعشق بازی مثل یک دریای مواج است توناخدایی کن که دل کشتی به دریا برده استدر جوابِ این سوالم هر که کردهِ عاشقیمانده ام کهِ لذتی از عشق آیا برده است؟سرگشته#سهراب_عرب_زاده...

میون عشق بازیمونتو بودی کهِ کم آوُردیشکستی قلبمو یک شبصدایِ خندمو بُردیمنی که عاشقت بودمشدم دستِ تو آوارهچه دردی می کِشهِ قلبمکه دستِ تو در آزارهگرفتی دستشو توو دستهمون کهِ عشقمو پاشیدمنو تا دید دلگیر...

انتظارش دمه در هم تِیه دوهتی که چه بومِن خُرِنگِ تَشه عشقش خوته سوهتی که چه بوتَش بگیری خوت و وا ایی بده بِسّونت دلاَسدی غم وُ جَوونیته فُرهتی که چه بواو خو هم عینه خیالش که نسی بی دلتهمثله پاتیله سرِ چاله تو پوهتی که چه بومونه آواره ی هر کیچه و کیچم کردیبَرَکِ خاطریَل بو مونه سوهتی که چه بوزور زونی وُ جوونیمه وَ دهسُم بُردیوسط عاشقی و عشق گُرُهتی که چه بوxa0سرگشته#سهراب_عرب_زاده...

حسرتِ هر چه دلم پرود دارم بر لبمآرزویِ مرهم و همدرد دارم بر لبملابه لایِ عکس هایم امشب این را دیده امعکس لبخندی که پر از درد دارم بر لبمروزگارم توی دنیا بر دلم بیداد کردعکس آن چهِ بر سرم آورد دارم بر لبمروز اول می شود پیدا چه دردی می کشیتا ابد هم یک سکوتی سرد دارم بر لبمگفته بودم عکس را از من نگیرد آخرشغصه ای کهِ درد ها می کرد دارم بر لبمسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

بیم از هر چه نباید# که دلم کرد شدهمرهمِ جان و دلم زخم و غم و درد شدههمه از رفتن معشوقه به رنجند و مناز کسی کهِ بغلم با دل من سرد شدهآنقدر از غم تنها شدنم نالیدمعالم و آدم دنیا همه همدرد شدهرنج از زخم نمک خورده نمی سازد مردمُرده هر کس ز غم و غصه ی خود مرد شدهدرد را خوب به معنای خودش می داندهر کسی از دل خود خسته و شب گرد شدهسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

هر چه دردِ تِنهِ هی مِن کمرِ مو بخره#تیر کاریِ تو مِن لاش لَرِ مو بخره#ای مو کُربونه تو وُ خندیَلهِ شیرینتای قَضِی خنده یَلِت کَشک سرِ مو بخرهدلم ایخهِ که یه رو سیر بشینم بَرَکِتتخته خشت اَ وَ دلِ xa0در وَ درِ مو بخرهمِی غروسی که وَ گازَی بَرِکِ خُلفِه ی خوشلِنگه دمپای تو مِن بال و پرِ مو بخرهاَ بِخوسم یه شویی بی خَوَر از حال تو موتبری مِن کمرِ بی خبرِ مو بخرهسرگشته#سهراب_عرب_زاده...

دشت گل خشک شدهِ مثل بیابان شده استچشم بر راه به یک نم نم باران شده استشده خلوت همه ی شهر سراسر غم هستمثل یک کوچه ی بن بست خیابان شده استروزگاریست که هرکس به خودش می پیچدبس که با غصه و غم درد فراوان شده استگله از گرگ به چوپان خودش برده پناهغافل از گرگ که دیگر خود چوپان شده استسیر تاریخ بشر داده نشان در همه جاچقدر درد به جان و دل انسان شده استسرگشته#سهراب_عرب_زادهxa0...